یک سری عکس روبرویم
نامه های دست نوشته آن طرف تر

صدایی که برایم شعرها را ترانه کرده است

و عمری که میگذرد

.

دل ام مات مانده است

از سه سال پیش که گوشی ام را در ایران خریدم، جز پیامک های الکی، پیامی را پاک نکرده ام.
همه مانده اند.
از "فلان چیز یادت نره" های پدرم و "کجایی؟ با من تماس بگیر"های دکتر اصلاحچی  تا "زود برمیگردی؟" گل ناز و شعر "وطن یعنی" مجید 

هی از این پوشه به آن پوشه جابجا کردم.

 این روزها هی اخطار میداد

حافظه تکمیل. 

تک تک شان را خواندم دوباره

قبل از آمدن ام

سحر هنگام در فرودگاه

1 سال پیش

6 ماه پیش

1 ماه پیش

این روزها
گویی همه این سه سال در یک ساعت از جلوی چشمانم رد میشد. 

بعضی شان را پاک کردم

حافظه گوشی خالی شده است

اما من

چیزی گلویم را می فشارد

بغض یا هرچه

 دل ام تنگ است ناجور

ناجور

نیازی نیست وظایف من یادآوری بشه

وقتی آدمی رو دوست داری، خوب میدونی باید چی کار کنی

تنها مشکل اینه که نمیخوای تحمیل بشی

نمیخوای کارایی کنی که طرفت ممکنه دوست نداشته باشه

نیازی نیست وظایف من یادآوری بشه

همین که تمایل نشون بدی

همه چیز حله

شده است تا به حال

بخواهی تمام وجود کسی را از تمام وجودت بالا بیاوری؟

که دیگر عاری شوی از آن آدم

که دیگر انگار حتی وجود نداشته

نباشد

که حتی ارزش فکر کردن بهش رو نداشته باشی

....

و من بالا آوردمش

مرا تهدید کرد

با ذهن و زبان پلیدش

همه احساس و اعتماد را نادیده گرفت و تهدید کرد

تهدیدش الکی بود
ولی رذل بودن ذهن اش را رساند
...
لایق نبود

نیست

قی کردمش