Thursday, November 9, 2017

مثنوی 2

اصل اول: پیشینه که ماداریم که هیچ وقت پیر نمیشود. و همه خیری که تنزل یافته اش را میبینیم، گوشه ای از خوبیهایی است که در اصل ماست

اصل دوم: یه حجاب و فاصله ای بین انسانها هست و هرکسی از دید خود و ظن خود با دیگری مینشیند. به خاطر محجور شدن از اصل، بین انسانها و کسی که اصل در او ظهور کرده است.

اصل سوم: اصل به فرع نزدیک است ولی فرع از اصل دور است.

No comments:

Post a Comment